LUNIC (Sta. Maria Magdalena)

May daang taon na ang nakalipas, may isang nayong nasasakopan ang bayan ng San Pablo sa lalawigan ng Laguna na salat na salat sa kabihasnan. Sa pagsapit sa bungad ng nayon, masasaksihan ang lugar ay latianglatian, masukal at panay damong makahiya. May daang makitid patungo sa tahanang malayo ang pagitan, ngunit sagana sa mga punong kahoy na namumunga tulad ng bayabas, mangga, duhat at higit sa lahat ay mga punong kahoy o niyog na siyang ikinabubuhay ng mga naninirahan dito.

Isang araw may dumayong dalawang pulubi sa lugar na ito. Ang magkaibigang pulubi ay bulag ang isa at bulol naman ang isa. Sa paglalakad inakay ni bulol ang bulag sa kakitiran ng daan nayapakan ng bulag ang makahiya sa baybay ng daan at ito ay nasaktan. Bakit matinik ang lupa rito, bukod sa latian pa, ang tanong bulag sa bulol. Ito ang sinagot ng bulol "Di-lu-u-nik," (Hindi lupa ang matinik) na hirap na hirap sa pagsasalita. "Ano ang Lunic?" ang muling itinanong ng bulag, "Diyan po sa Lunik." Magmula noon ang katawagang "Lunik" sa dakong ibaba ng nayon ng Sta. Maria Magdalena ang naging katawagan magpahanggang sa ngayon.