STA ISABEL

Noong unang panahon, sinasabi ng mga matatanda na ang pook sa pagitan ng Concepcion at San Diego ay tinatawag na "BUNOT" dahil ito ay malapit sa lawa ng Bunot. Marami-rami rin namang pamilya ang naninirahan dito kaya nagkaroon sila ng pagnanais na maging isang nayon na may sariling pangalan, hangganan at pamunuan. Madalas ay inaangkin ng mga taga-Concepcion ang lugar na ito na wala pang sariling pangalan sapagkat ayon sa kanila ay malapit ito sa Lawang Bunot na sakop nila. Sa kabilang dako naman, sinasabi ng mga taga-San Diego na ang pook na noo'y tinatag na "Bunot" ay maaaring sakop nila sapagkat lubhang napakahaba na ng Concepcion.

Dahil sa pagkasira ng dalawang panig, ang mga naninirahan sa lugar na iyon ay nagkaisang lutasin ang suliranin. Nagpulong ang mga matatanda at napagkasunduan nilang bumukod sa dalawang nag-aaway. Bumuo sila ng isang pansamantalang pamunuan sa pangunguna ni G. Pedro Cornista. Pumapit sila sa dalawang tinyente ng Concepcion at San Diego at sinabi nilang huwag ng pag-agawan ang kanilang barangay sapagkat sila ay makatatayong mag-isa. Madali namang pumayag ang mga iyon.

Tuwang-tuwa ang mga taga-Bonut kaya sila ay nagpamisa bilang pasasalamat. Idinaos ang misa sa isang maliit na kubol sa gitna ng nayon. Mistulang isang pistahan ang nangyari.

Kinabukasan ng umaga ang mga taong inatasang maglinis ng kubol ay nagulimihanan sapagka't sa altar ng kubol ay may nakita silang isang poong nakalukbong ng damit na asul at pula at sa mga paa nito ay nakatitik ang Sat. Isabel. Isinangguni at ipinakita ng mga pamunuang matatanda ang nasabing poon sa kura paroko at pinatunayan nito na ang imahen o poong iyon ay talagang kay Sta. Isabel nga. Kaya noon din ang pinangalan nilang Sta. Isabel ay nanatili sa purok sa dati'y ay tinatawag na Bunot.