BALANGA (San Antonio)

May isang pook sa malayo na madalang ang naninirahan. Mabulaklak ang paligid kayat ang simoy ng hangin ay humahalimuyak kapag lumabas sa kanyang tirahan ang isang tao. Dito ay may naninirahang isang paraluman. Naupo ito sa isang malaking pantay na bato habang ang kanyang bahaba at itim na buhok ay kanyang sinusuklay. Naisip niya nag kanyang talisuyo na nakatira sa isang kubo na malapit sa gubat. Samantalang siya ay nasa kanyang pagmumuni-muni, naririnig niya ang ingay mula sa mga dahon at sanga ng mga bulaklak sa kanyang likuran. Bumilis ang pintig ng kanyang puso. Ang kanyang malarosas na labi ay napangiti ng sa kanyang harapan ay nakita niya ang kanyang talisuyo. Nagyakap ang dalawa at ang pag-ibig noon din ay naging isang kaigaigayang bagay.

Magkahawak kamay, naglalakad patungo sa isang magandang pook na kanilang tagpuan. Naupo sila sa isang malaking bato. Pagkaraan ng ilang sandali ay lumakad ang magandang dilag tungo sa bukal at hinipo ang kumikinang na tubig. Sumunod ang kanyang talisuyo subalit biglang lumindol. Ang mga malalaking bato na malapit sa bukal ay nagbago ng anyo. Ang iba ay parang naging banga at ang iba naman ay nagkaroon ng ibang anyo. Ang magkasuyo, sa takot at pagkabigla ay nakapagsabing "Ito'y himala Ba-bala-Balanga-Banga. Parang mga banga." Sa mabilis nilang pagsasalita ang salitang banga ay naging balanga. Ang maliit na bukal ay naging sapa na ng magtagal ay naging ilog. May nakita sa nangyari at ito ang nagbalita sa iba. Maraming tao ang nagsimulang tumira sa pook na ito. Nagtayo sila ng bahay sa malapit sa ilog at nagtanim ng mga punong niyog sa paligid. Hanggang ngayon sa pagitan ngmga punong niyog kung saan kumukuha ng ikinabubuhay ang mga naninirahan ay lumalgos ang ilog balanga, kung saan nagbuhat ang pangalan ng nayon.

Ang nayon na Balanga ay tinawag din nayon ng San Antonio I alinsunod sa pangalan ng patron.